ادب را جایگاه رفیعی در قاموس انسانیت است، که حکایت از اهمیت بسیار آن در راستای ساختار ابعاد درونی و بیداری روحی انسان دارد. ادب در حقیقت رشد و شکوفایی شخصیت یک فرد است، که منهای آن در هر درجه و سطحی باشد فاقد ارزش و بهاست.ادب در شریعت اسلامی نیز از جایگاه و مقام ویژهای برخوردار است و در سربلندی و عزت انسان نقش حایز اهمیتی دارد. بطور یقین رعایت آداب در هر یکی از مراحل زندگی انسان را از ورطه هلاکت در آورده، بسوی وادی سعادت و خوشبختی رهنمون میسازد، و درخت خشکیده عزت انسان را به ثمر مینشاند.رعایت ادب نقش بسیار اساسی و مهمی را در زندگی معنوی انسان ایفا میکند. بگونهای که ابتداییترین پله ترقی و عروج بسوی معنویات و حقایق دینی همین ادب میباشد. و آنانی که به این خصلت بارز انسانیت ارج ننهاده، در رعایت آن سستی و اهمال میورزند، در همان آغاز راه، مرکب همتشان از حرکت باز میایستد و نمیتوانند به مسیر معنوی خویش ادامه دهند. چنین شخصی نه تنها خود از این فیض محروم میگردد بلکه بسیاری دیگر را بسوی این عمل نافرجام سوق میدهد و شیطانگونه بر یاران وهمرهان این کاروان نامبارک میافزاید.مولانا رومی چه خوش میسراید:از خــدا جــوییم تــوفــیق ادب بیادب محروم گشت از فضل رببی ادب تنها نه خود را داشت بد بـلکــه آتــش در هـــــمه آفــاق زدیقیناً آتشی که بیادب میافروزد خود او اولین کسی است که در آن میسوزد، و زبانههای این حریق زندگی او را فرا میگیرد.رعایت ادب نسبت به ساحت انبیا، صحابه، اسلاف، ائمه دین، اساتید عظام و همچنین رعایت ادب نسبت به شعایراسلامی مثل مساجد، سنن، کتابهای علمی و دینی جزء اساسیترین مواردی میباشند که انسان صادق و طالب حقیقت باید در رعایت ادبشان کوشا بوده و ا زهیچ سعی و تلا